Κερδίστε 10% έκπτωση στην πρώτη σας παραγγελία με τον κωδικό WELCOME10

Δεν έχετε βάλει κανένα προϊόν στο wishlist
Δεν έχετε επιλέξει προϊόντα για σύγκριση.

Μενού

Home
Εταιρεία
Σχετικά με εμάς
Σημεία Πώλησης
Penny Price : Safety Data Sheets
PENNY PRICE Αρωματοθεραπεία
Aubrey Organics : Ο φυσικός ηγέτης
LOGONA
Προϊόντα
Κατηγορίες
LOGONA
Πρόσωπο
Σώμα
Vegetal Silica
Lavaerde
Daily Care
Ανδρική Σειρά
Βρεφική & Παιδική Σειρά
Σειρά Μαλλιών
Φυτικές Βαφές Μαλλιών
Στοματική Φροντίδα
Υποαλλεργική Σειρά
Αντιγηραντική Σειρά
Μακιγιάζ
Aubrey Organics
Sun Care
Natural Sun
Skin Care
Φροντίδα Προσώπου
Φροντίδα Μαλλιών
Μπάνιο & Spa
Body Spritzers
Κρέμες Σώματος
Αποσμητικά
Μακιγιάζ
Οργανικά Lip Balms
Βρεφική & Παιδική Φροντίδα
Ανδρική Φροντίδα
Φροντίδα Κατοικίδιων
Προϊόντα για Αθλητές
Φαρμακέιο
Προϊόντα Οικιακής Χρήσης
Penny Price
Yummy Mummy
Αιθέρια Έλαια
Μείγματα Αιθέριων Ελαίων
Ανθόνερα
Λάδια Σώματος Πολυτελείας
Λάδια Βάσης
Εγκυμοσύνη & Αιθέρια Έλαια
Προϊόντα Βάσης
Αντιμικροβιακή Σειρά
Αξεσουάρ
Ειδικά Αρωματοθεραπευτικά Προϊόντα
Χριστουγεννιάτικα Μείγματα με Αιθέρια Έλαια
Soluna
Σειρά Classic LUNASOL
Σειρά Children LUNASOL
Σειρά Flower Cream LUNASOL
Σειρά Flower Oil LUNASOL
Σύνθετα Μητρικά Βάματα SOLUNATE
Blessed Herbs
Aloe Vera
Eshop
Σύνδεση
Καλάθι
Wishlist
Παραλολούθηση Παραγγελίας
Σύγκριση Προϊόντων
Πιστοποιήσεις
BDIH
NaTrue
OKOTEST
BIO
ECO-CERT
VEGAN
FHT
ITEC
ORGANIC TRADE ASSOCIATION
IFPA
Συστατικά
Health Tips
Νέα
Επικοινωνία

Μια μικρή ιστορία…. η συνέχεια….

Μαίρη Ζώρζου, Νοέμβριος 2017

Πέρυσι σαν σήμερα, στις 3 Νοεμβρίου 2016 έγραψα την αρχή της δικής μου ιστορίας…. Μιας ιστορίας που με σημάδεψε αρκετά! Φέτος…, 2 χρόνια μετά από την επίσκεψη του καρκίνου στο σώμα μου, θα ήθελα να γράψω τη συνέχεια της ιστορίας, καθώς οι εμπειρίες εμπλουτίστηκαν!

Έχοντας κάνει μια τεράστια έρευνα την 1η χρονιά και αποφεύγοντας το δρόμο της χημειοθεραπείας που γνώριζα τι κακό κάνει, ήρθε ο φετινός Μάιος να με βάλει σε νέες διαδικασίες, καθώς οι εξετάσεις έδειξαν νέα ευρήματα στους πνεύμονες, ενώ η περιοχή του χειρουργείου παρέμενε καθαρή. Οι γιατροί που με παρακολουθούσαν λοιπόν, στις 19-5-17, πίστεψαν πως είχαμε να κάνουμε με έναν μεταστατικό καρκίνο, για τον οποίο πρέπει «κάτι» να κάνουμε. Οπότε, πρότειναν 6 διπλούς κύκλους χημειοθεραπείας, για αρχή, και μετά εφ’ όρου ζωής θεραπεία με χάπια. «Η χημειοθεραπεία είναι μονόδρομος», όπως μου είπαν. «Θα νιώθεις ένα αίσθημα ελαφριάς κόπωσης, θα πέσουν ένα 30% τα μαλλιά σου και θα περάσουμε ωραία! Θα αλλάξεις απλώς look!!!! »  

Και έτσι απλά…, με φόβο, πήρα την απόφαση να την κάνω με στόχο να αφήσω τον καρκίνο μου στο παρελθόν.   Ενημέρωσα τα αγόρια μου πως το ζωάκι του καρκίνου έχει μπει πάλι μέσα στη μαμά και πως πρέπει να κάνω κάποιες θεραπείες, με τις οποίες θα είμαι λίγο αδιάθετη και πως μπορεί να μου πέσουν τα μαλλιά. Δε μπορώ να σας περιγράψω το βλέμμα τους…

Ξεκίνησα λοιπόν, στις 31-5-17, αφού χαιρέτησα τα αγόρια μου, τον 1ο διπλό κύκλο της επιθετικής χημειοθεραπείας. Πήγα μόνη μου, με τα μαλλάκια μου και με το φόβο μου, γιατί δε γινόταν αλλιώς. Όταν έφτασα εκεί, ήμουν η μόνη με τα μαλλιά της και το κουράγιο της. Υπέγραψα ένα χαρτί πως δε φέρει κανείς άλλος ευθύνη, παρά εγώ, και πως είμαι εκεί με τη θέλησή μου και το ταξίδι με τα φάρμακα ξεκίνησε. 4μιση ώρες ήμουν διασωληνομένη και όταν έμπαινε το κύριο φάρμακο, πόναγα.., πόναγα πολύ και σκεφτόμουν γιατί το περνάω τώρα αυτό. Ευτυχώς είχε έρθει και η μαμά μου κοντά μου και η θεία μου με τον θείο μου που είναι πάντα δίπλα μου. Μόλις τελειώσαμε φύγαμε για το σπίτι, και τότε, ξεκίνησε το μαρτύριο. Διάρροιες, πόνοι, απίστευτοι πόνοι, ένα έκζεμα σε όλο το σώμα και να μη μπορώ να πάω από το δωμάτιο στο σαλόνι. Έμοιαζα σαν φάντασμα. Χωρίς ενέργεια, έγινα μη αναγνωρίσιμη στον ίδιο μου τον εαυτό. Τα παιδιά έβλεπαν τη μαμά τους να καταρρέει και να μη μπορεί να ανταπεξέλθει σε τίποτα! Ούτε καν στο ρόλο της μαμάς που τόσο γούσταρα πάντα! Φώναζα, έκλαιγα και πόναγα…. Τους ξύπναγα τις νύχτες με τα ουρλιαχτά μου και με τα δάκρυά μου και μου έλεγε ο Παναγιώτης: «Μαμά μου, όλα καλά θα πάνε, θα περάσουν». Ο Γιώργος μου ζητούσε να παίξουμε και του έλεγα: «Ναι αγόρι μου, αλλά στο κρεβάτι μου». Και στις 5-6-17, μόλις 6 μέρες μετά, έπεσε μια τούφα από τα πληθωρικά σγουρά μαλλιά μου, και πήγαμε μαζί με τα αγόρια για κούρεμα! Δεν τους άρεσε καθόλου, αλλά το «κατάπιαν» και αυτό. Στις 7-6-17 ήρθε η ώρα για το 2ο μέρος του 1ου κύκλου, όπου, έχοντας γνώση, πήγα με συνοδεία του μπαμπά μου και του λατρεμένου μου θείου, καθώς η μαμά μου έμεινε με τα αγόρια μου, και με νέο look. Ο πόνος ήταν λιγότερος, οι ώρες της θεραπείας λιγότερες και ήλπιζα πως κάτι θα αλλάξει. Δυστυχώς όμως, η κατάσταση ήταν η ίδια και η κόπωση τεράστια και μέσα σ’ όλα, ένα πρωινό που ετοίμαζα τα παιδιά για το σχολείο, βλέπω το χέρι μου γεμάτο μαλλιά! Πανικός και δάκρυα…. Πήγα λοιπόν σε μια αγαπημένη φίλη να μου τα ξυρίσει. Παραδόξως, όλοι έλεγαν «ρε συ!!!, έχεις ολοστρόγγυλο και ωραίο κεφάλι! Ακόμη και αυτό σου πάει!» Εγώ όμως; Τα παιδιά; Τα αγοράκια μου; Ο Παναγιώτης με το που με είδε μου είπε: «Μαμά, είναι χάλια! Δε μπορώ ούτε καν να σε βλέπω!», ενώ ο Γιώργος, ως πιο μικρός: «Παναγιώτη, δεν πειράζει. Είναι σαν τον κύριο Γιώργο που είναι τόσο καλός δάσκαλος!!!» Οι μέρες κυλούσαν πολύ δύσκολα, οι νύχτες ακόμη πιο δύσκολα και τα παιδιά ζούσαν μια καθημερινότητα ξένη και άσχημη, γιατί η δυναμική μαμά τους κατέρρεε.

Στις 22-6-17 λοιπόν, έπρεπε να ξεκινήσω το νέο κύκλο, αλλά εγώ είχα πάρει τις αποφάσεις μου. Στο μυαλό μου γύριζαν συνεχώς τα λόγια των γιατρών να λένε: «Μια μέρα θα είναι μόνο η θεραπεία.. Θα περνάμε πολύ ωραία», όμως, φεύγεις από το νοσοκομείο σε λίγες ώρες, αλλά επιστρέφεις στο σπίτι χωρίς ζωή. Κουρασμένη, πονεμένη, απογοητευμένη και με τεράστια προσπάθεια να καταλάβεις εάν πήρες τη σωστή ή όχι απόφαση. Και αυτό είναι πολύ, πολύ σκληρό. Δεν ήθελα άλλο. Η χημειοθεραπεία δε μου πήγαινε και τέτοια ζωή, χωρίς καμία ποιότητα δεν την ήθελα. Έτσι λοιπόν, γνωρίζοντας πως δεν είχα να δώσω μια μάχη με τον καρκίνο, αλλά μια μάχη με το σύστημα υγειονομικής περίθαλψης, μια μάχη με τις παρενέργειες, και μια μάχη με τη δική μου ψυχή, πήρα την απόφαση να τη σταματήσω και τους πήρα τηλέφωνο να τους ενημερώσω. Η απάντηση: «Είναι απόλυτα κατανοητό, σε διέλυσε» Και τότε, είχα νεύρα… Πολλά νεύρα…. Πώς γίνεται να λες σε κάποιον πως είναι μονόδρομος η θεραπεία που του προτείνεις για να ζήσει και μετά απλώς του λες άντε πέθανε;

Τέλος πάντων, για να μη γίνομαι κουραστική, αποφάσισα, σε συνεργασία με άλλη γιατρό, να κάνω αυτό που ξέρω. Να ακολουθήσω το δρόμο που ήξερα, χωρίς φάρμακα και χημειοθεραπείες, αλλά με διατροφή, αλκαλοποίηση του οργανισμού και οξυγόνωση, και να είμαι δίπλα στα παιδιά μου όσο με θέλει ο Θεός. Αλλά να είμαι δίπλα τους! Οπότε, πέρασα όλο το καλοκαίρι, σχεδόν ένα 4μηνο, να κάνω αποτοξίνωση από το φάρμακο της χημειοθεραπείας, το οποίο με είχε διαλύσει οργανικά, σωματικά και ψυχολογικά, να προσπαθώ με νύχια και με δόντια να σταθώ δίπλα στα παιδιά μου, στις χαρές τους, και να αναστηλώσω πάλι τη ζωή μας προσπαθώντας ταυτόχρονα να συνηθίσω το νέο look.

Έφτασε λοιπόν ο Σεπτέμβρης, οπότε και έπρεπε να γίνουν νέες εξετάσεις. Τα αποτελέσματα; Οι αιματολογικές που είχαν να κάνουν με την αποτοξίνωση, υπέροχες, αλλά οι αξονικές και μαγνητικές, έδειξαν όλα τα ευρήματα στους πνεύμονες αυξημένα κατά 4 περίπου εκατοστά, ένα νέο εύρημα στον τελευταίο οσφυϊκό σπόνδυλο και ένα νέο εύρημα στο υπογάστριο. «Η χημειοθεραπεία γεννάει καρκίνο», όπως λέει και η τώρα γιατρός μου; Δεν ξέρω… Πάντως σε εμένα, σίγουρα καλό δεν έκανε. Με έφτασε σε ένα σημείο να είμαι χειρότερα από ότι ήμουν πριν την ξεκινήσω, καθώς ενεργοποίησε τα καρκινικά βλαστοκύτταρα που είχαν φύγει πιθανότατα κατά το 1ο χειρουργείο και αυτά, καθώς ένιωσαν να απειλούνται, πολλαπλασιάστηκαν και δημιούργησαν κλώνους!! Λογικό! Εδώ εγώ ένιωθα τη ζωή μου να απειλείται….

Η απόφασή μου; Γιατί πάλι; Τι κακό έχω κάνει; Θέλω να ζήσω ή όχι; Μου πήρε καιρό να αποφασίσω. Με βοήθησαν όμως σε όλο αυτό η μαμά μου, τα παιδιά μου, αγαπημένοι φίλοι και ο εαυτός μου, που αποφάσισα να του δώσω λίγη αξία.  Υπήρξαν βέβαια και άνθρωποι, που δεν το βίωσαν μαζί μου ή είχαν τις δικές τους ανασφάλειες που είπαν: «Ναι, αλλά, δεν τις έκανες όλες τις χημειοθεραπείες, τις σταμάτησες!!!!» Ένα πράγμα έχω να σας πω. Εάν τις έκανα όλες, τότε αυτή τη στιγμή δε θα μπορούσα να σας γράψω τη συνέχεια της ιστορίας μου……

Και κάπως έτσι, ερχόμαστε στο σήμερα, οπότε και αποφάσισα να συνεχίσω αυτά που ξέρω, τον εναλλακτικό δρόμο αντιμετώπισης, αλλά φυσιολογικό και ποιοτικό τρόπο ζωής και να προσπαθήσω να πάρω το μάθημα του γιατί ήρθε πάλι. Τι έκανα λάθος ή τι περισσότερο πρέπει να μάθω. Ναι, το σώμα μου έχει καρκίνο, αλλά το υπόλοιπο σώμα μου είναι υγιές, οπότε γιατί να το αφήσω να φύγει; Ναι, βεβαίως υπάρχει αυτό το νήμα που με ακολουθεί, μια σκιά που με ακολουθεί καθημερινά – αυτή είναι η πραγματικότητά μου, αλλά εστιάζω στο εδώ και τώρα και σε ότι έχω και τι μπορώ να κάνω. Και μια απάντηση για όλα αυτά, ήρθε μόλις χτύπησε το τηλέφωνο μια μέρα στο γραφείο. Ήταν η μαμά ενός πολύ καλού μου πελάτη, για να μου πει πως ο Παναγιώτης έχει καρκίνο και κάνει χημειοθεραπείες. Τον πήρα τηλέφωνο και μου λέει: «Μαίρη, έχω πάρει απόφαση να τις κάνω, απλώς θέλω να μου πεις τι άλλο μπορώ να κάνω. Μαίρη….., πονάω!!». Η απάντησή μου λοιπόν είναι πως, εάν έπρεπε να περάσω έναν κύκλο χημειοθεραπείας για να καταλάβω τι σημαίνει όταν μου λέει ο Παναγιώτης «πονάω», τότε άξιζε τον κόπο.

Κανείς δε μπορεί να πάρει απόφαση για το πώς θα ζήσω εγώ τη ζωή μου. Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να με στερεί από τα παιδιά μου. Η ψυχή ξέρει, το πνεύμα δημιουργεί και το σώμα ακολουθεί. Και εγώ, καρκίνε μου, θα μάθω να ζω μαζί σου και να μη σε φοβάμαι. Δεν σε φοβάμαι και, όπως λέω και στα παιδιά μου όταν έχουν αγώνα μπάσκετ: «Είτε κερδίσαμε, είτε κέρδισε το άθλημα, χαμένοι δεν είμαστε ποτέ!» Έτσι και εγώ, σε αυτό τον αγώνα της ζωής μου, χαμένη δε θα βγω…, θα βγω πιο έμπειρη, πιο δυνατή και με γνώσεις για τον εναλλακτικό τρόπο αντιμετώπισης του καρκίνου και…, με τα παιδιά μου να με θυμούνται στις κερκίδες και όχι στο κρεβάτι!

Τώρα είναι πιο σημαντικό από ποτέ να ζήσω τη ζωή μου!

Δεν είμαι επιζών, επιβιώνω!

Μαίρη Ζώρζου